Formy inicjatyw samopomocowych

Istniejące formy inicjatyw samopomocowych można podzielić na trzy rodzaje:

Grupy samopomocy

• są wspólnotą osób działających na zasadzie dobrowolności
• są kółkami dyskusyjnymi, obejmującymi ok. 7- 15 członków
• same określają treść i sposób swego działania
• w swej działalności orientują się w zależności od potrzeb i wymogów członków grupy
• od swoich członków oczekują aktywnej i ciągłej współpracy
• z reguły nie są kierowane przez profesjonalistów
• spotykają się regularnie w określonych odstępach czasu (np. tygodniowo, każde 2 tygodnie wzgl. raz w miesiącu
• z reguły są bezpłatne
• Wspólne rozmowy w ramach spotkań grupy służą głównie wymianie doświadczeń i informacji, dzięki czemu poszczególni członkowie
• doświadczają ulgi i wsparcia ze strony innych członków
• mają świadomość, że nie są sami z własnymi problemami
• uczą się poznawać własne problemy, sposób obchodzenia się z nimi i lepszego ich opanowywania.

W grupach samopomocowych zrzeszających zainteresowanych problematyką zdrowotną wzgl. określonymi chorobami członkowie informują się wzajemnie m.in. o możliwościach leczenia, lekarstwach i ich działaniach ubocznych, ale również o przysługujących im uprawnieniach inwalidzkich, ubezpieczeniu na przypadek choroby i opieki.

Projekty samopomocy

Istnieją również inicjatywy, które nie tylko działają w ramach własnej grupy, lecz udostępniają swoje doświadczenia również innym zainteresowanym osobom, oferując im oraz ich bliskim informację, pomoc i poradę.

Wiele projektów działa na rzecz ulepszenia warunków opieki zdrowotnej i socjalnej. Organizowane przez nich imprezy informacyjne wzgl. forum publiczne mają na celu zwrócenie zainteresowania szerszej społeczności ich działalnością. Cele tych inicjatyw wykraczają poza ramy czystej pracy grupowej.

Organizacje samopomocy

Organizacjami samopomocy są związki, które jednoczą się na szczeblu krajowym lub federalnym, by lepiej i skuteczniej móc spełniać rolę rzecznika interesów określonej grupy.

W rzeczywistości jednak formy pośrednie między tymi odmianami samopomocy są bardzo płynne. Obok działających profesionalnie wielkich związków np. osób cierpiących na przewlekłą chorobę, mających bardzo rozgałęzioną strukturę grupową i prowadzących kompetentne poradnictwo socjalno-prawne, istnieje cały szereg małych organizacji (na przykład poświęconych b. rzadko występującym chorobom), które wprawdzie zorganizowane są na szczeblu federalnym, ale faktycznie mają charakter grup samopomocy. Z uwagi na to, że większość pracy w tych organizacjach świadczy się nieodpłatnie i na bazie dobrowolności, konkretne oferty oraz wydajność tych organizacji jest bardzo zróżnicowana.